آیا لیوان های کاغذی در واقع یک انتخاب پایدار هستند؟

شما یک فنجان کاغذی برای قهوه خود می گیرید و از انتخاب آن به جای پلاستیک احساس خوبی دارید. اما بعد می شنوید که بازیافت آنها دشوار است و همچنان به محیط زیست آسیب می زند. بنابراین، داستان واقعی چیست؟

پایداری لیوان های کاغذی پیچیده است. در حالی که آنها از منابع تجدیدپذیر می آیند، پوشش پلاستیکی آنها بازیافت بیشتر آنها را دشوار می کند. سازگاری واقعی با محیط زیست{2}}به مواد مورد استفاده بستگی دارد، مانند روکش کمپوست پذیر PLA و دفع مناسب.

در 20+ سال تولید محصولات کاغذی، شاهد تکامل صنعت بودم. بسیاری بر این باورند که کاغذ راه حل مناسبی است، اما چالش های خاص خود را دارد. بیایید حقایق را بشکنیم تا بتوانید تاثیرات زیست محیطی واقعی یک لیوان کاغذی را درک کنید و تصمیمی واقعا آگاهانه بگیرید.

آیا لیوان های کاغذی سازگار با محیط زیست هستند؟

این یک سوال ساده به نظر می رسد، اما پاسخ آن پیچیده است. شما می خواهید انتخاب سبزی داشته باشید، اما مطمئن هستید که یک لیوان کاغذی یک مشکل زیست محیطی را با مشکل دیگر عوض نمی کند؟

لیوان‌های کاغذی اغلب سازگارتر از لیوان‌های پلاستیکی{0}}هستند زیرا از منابع تجدیدپذیر ساخته شده‌اند و سریع‌تر تجزیه می‌شوند. با این حال، تولید آنها به انرژی و آب قابل توجهی نیاز دارد و پوشش پلاستیکی روی اکثر فنجان ها مانع بازیافت آن می شود.

بحث بین کاغذ و پلاستیک سیاه و سفید نیست. از تامین مواد گرفته تا دفع، هر دو تاثیر دارند. من با مشتریان بی شماری برای پیمایش این مسائل کار کرده ام. این در مورد درک کل چرخه زندگی فنجان است، نه فقط اینکه از چه چیزی ساخته شده است.

داستان دو فنجان

برای درک واقعی اثرات زیست محیطی، باید به کل تصویر، از ایجاد تا دفع نگاه کنیم. لیوان های کاغذی از درختان می آیند، یک منبع تجدیدپذیر، که یک مزیت بزرگ نسبت به لیوان های پلاستیکی ساخته شده از روغن غیر قابل تجدید-است. با این حال، تبدیل آن درختان به فنجان یک فرآیند انرژی- فشرده است که آب زیادی مصرف می‌کند.

بزرگترین مشکل زیست محیطی برای لیوان های کاغذی پوشش پلاستیکی آنها است. بیشتر آنها با پلی اتیلن (PE) پوشانده شده اند تا ضد آب شوند، اما این امر بازیافت آنها را دشوار می کند. در حالی که قابل بازیافت هستند، نمی توان آنها را فقط با سایر محصولات کاغذی ریخت. آنها برای جداسازی پلاستیک از الیاف کاغذ به امکانات خاصی نیاز دارند. در نتیجه بسیاری از آنها در محل های دفن زباله قرار می گیرند.

از سوی دیگر، لیوان های پلاستیکی اغلب از منابع کمتری برای تولید استفاده می کنند. سقوط اصلی آنها منشأ آنها از سوخت های فسیلی و سرعت تجزیه بسیار کند آنها است که می تواند تا 450 سال باشد که منجر به آلودگی طولانی مدت و میکروپلاستیک ها می شود.

در اینجا یک مقایسه است:

ویژگی	لیوان های کاغذی	لیوان های پلاستیکی
مواد خام	درختان (تجدید پذیر)	نفت (غیر-تجدید پذیر)
تاثیر تولید	مصرف بالای آب و انرژی	استفاده کمتر از منابع اما متکی به سوخت های فسیلی
قابلیت بازیافت	چالش برانگیز به دلیل پوشش پلاستیکی؛ نیاز به امکانات ویژه [1]	می توان بازیافت کرد، اما اکثر آنها نیستند
پایان زندگی	سریعتر تجزیه می شود اما پوشش پلاستیکی باقی می ماند	صدها سال طول می کشد تا تجزیه شود. میکروپلاستیک ایجاد می کند

یک لیوان کاغذی چقدر طول می کشد تا زیست تخریب شود؟

یک لیوان کاغذی را دور می اندازید و فکر می کنید مانند هر محصول کاغذی دیگری به سرعت خراب می شود. اما ماه ها بعد، ممکن است همان فنجان را ببینید که هنوز در آنجا نشسته است، کاملا دست نخورده. چگونه می تواند این باشد؟

زمان تجزیه یک لیوان کاغذی به شدت به پوشش و محیط آن بستگی دارد. خود کاغذ می تواند در عرض چند ماه خراب شود، اما روکش پلاستیکی استاندارد (PE) می تواند تا 20 سال یا بیشتر در محل دفن زباله باقی بماند.

زمانی که من برای اولین بار شروع کردم، بسیاری از مردم تصور می کردند که "کاغذ" به معنای "فورا تجزیه پذیر" است. واقعیت این است که پوشش پلاستیکی نازک، که برای عملکرد ضروری است، عامل ایجاد مشکل است. بیایید بررسی کنیم که چگونه خطوط و شرایط مختلف به طور چشمگیری خط زمانی را تغییر می دهند.

آستر باعث تفاوت می شود

وقتی صحبت از لیوان های کاغذی می شود، اصطلاح "زیست تخریب پذیر" می تواند گمراه کننده باشد. در حالی که فیبر کاغذ به خودی خود ارگانیک است و خراب می شود، پوشش ضد آب عامل مهمی است.

لیوان های روکش دار پلی اتیلن:این رایج ترین نوع آستر است. پلی اتیلن پلاستیکی است که از نفت به دست می آید. در یک محیط کمپوست ایده آل با اکسیژن و میکروب فراوان، بخش کاغذی فنجان ممکن است در عرض چند هفته یا چند ماه تجزیه شود. با این حال، در یک محل دفن زباله معمولی با اکسیژن کم، این روند به طور چشمگیری کند می شود. خود پوشش پلاستیکی PE واقعاً برای مدت طولانی تجزیه نمی شود و بین 20 تا 500 سال طول می کشد تا به قطعات کوچکتر تجزیه شود.

فنجان های آستردار PLA (پلی لاکتیک اسید):این یک پوشش "زیست پلاستیک" است که از منابع تجدیدپذیر مانند نشاسته ذرت ساخته شده است. PLA دارای گواهینامه تجاری قابل کمپوست شدن است. در یک کارخانه کمپوست صنعتی با دماهای بالا (140 درجه فارنهایت / 60 درجه) و رطوبت، یک فنجان با پوشش PLA{4} می‌تواند به طور کامل در عرض 90 تا 180 روز به دی اکسید کربن و آب تجزیه شود. با این حال، در یک توده کمپوست حیاط خلوت یا محل دفن زباله به سرعت تجزیه نمی شود.

فنجان های با پوشش آبی:این یک فناوری جدیدتر است که از یک پوشش{0}} مبتنی بر آب استفاده می‌کند که قابل خمیر کردن مجدد است. این لیوان ها به گونه ای طراحی شده اند که در سیستم های بازیافت کاغذ استاندارد بدون نیاز به امکانات خاصی تجزیه می شوند که بازیافت آنها را بسیار آسان می کند. برخی نیز می توانند در طی چند ماه تا یک سال تحت شرایط مناسب تجزیه بیولوژیکی شوند.

آیا لیوان های کاغذی قابل تجدید هستند یا غیر قابل تجدید؟

ما اغلب کاغذ را با درختان مرتبط می کنیم که به نظر چیز خوبی است. اما آیا استفاده از لیوان های کاغذی به این معنی است که جنگل های خود را از بین می بریم یا این یک چرخه واقعاً پایدار است؟

لیوان های کاغذی از یک منبع تجدید پذیر ساخته می شوند: فیبر چوبی از درختان. وقتی درختان از جنگل‌هایی با مدیریت مسئولانه که در آن درخت‌ها دوباره کاشته می‌شوند، منبع یک چرخه پایدار هستند، که یک مزیت کلیدی نسبت به لیوان‌های پلاستیکی ساخته‌شده از سوخت‌های فسیلی غیرقابل تجدید- است.

این یکی از دلایل اصلی تمرکز شرکت من بر روی کاغذ است. با اقداماتی مانند مواردی که توسط شورای نظارت بر جنگل (FSC) تأیید شده است، می توانیم اطمینان حاصل کنیم که چوبی که استفاده می کنیم به گونه ای برداشت می شود که از جنگل ها برای آینده محافظت می کند. این یک تضاد کامل با حفاری برای نفت است.

###چرخه یک منبع تجدیدپذیر

جنبه "تجدید پذیر" لیوان های کاغذی قوی ترین نقطه فروش زیست محیطی آنها است. در اینجا نحوه کار آن آمده است:

جنگل های تحت مدیریت پایدار:کاغذ بیشتر فنجان‌ها از «جنگل‌های کار» می‌آید. شیوه های جنگلداری مسئولانه تضمین می کند که برای هر درخت قطع شده، چندین درخت جدید کاشته می شود. این یک چرخه مداوم رشد و تجدید ایجاد می کند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، جنگل‌ها قوی هستند و سالانه بیش از یک میلیارد درخت کاشته می‌شود و تضمین می‌کند که زمین‌های جنگلی خالی نمی‌شوند. به همین دلیل است که صنعت خمیر و کاغذ ایالات متحده با جنگل زدایی جهانی مرتبط نیست.

ترسیب کربن:این جنگل‌های فعال به‌عنوان غرق‌های کربن حیاتی عمل می‌کنند. همانطور که درختان رشد می کنند، CO2 را از جو جذب می کنند و آن را ذخیره می کنند که به تمیز کردن هوا کمک می کند. مدیریت مسئولانه این جنگل ها به حفظ این مزیت مهم زیست محیطی کمک می کند.

تضاد با منابع غیر قابل تجدید-:این چرخه پایدار برعکس نحوه ساخت پلاستیک است. فنجان های پلاستیکی از نفت (نفت خام) مشتق می شوند که منبعی متناهی و غیر قابل تجدید-است. استخراج و فرآوری نفت اثرات زیست محیطی قابل توجهی از جمله انتشار گازهای گلخانه ای و خطر نشت نفت دارد. زمانی که ذخایر نفت جهان را مصرف کنیم، برای همیشه از بین می روند.

انتخاب کاغذ از جنگل‌های تایید شده و مدیریت‌شده، از یک سیستم دایره‌ای پشتیبانی می‌کند تا یک سیستم خطی که با کاهش منابع به پایان می‌رسد. به همین دلیل است که منبع یابی در خط کار من بسیار مهم است. من همیشه اطمینان می‌دهم که مواد ما از تامین‌کنندگانی می‌آیند که تعهد ما به حفظ سلامت و تولید جنگل‌ها برای نسل‌ها را دارند.

چرا لیوان های کاغذی قابل بازیافت نیستند؟

نوشیدنی خود را تمام می‌کنید، لیوان کاغذی را آبکشی می‌کنید و آن را با سایر اقلام کاغذی در سطل بازیافت می‌اندازید. به نظر کار درستی است، اما شنیده اید که اکثر این فنجان ها به هر حال به زباله دانی ختم می شوند. چرا اینطور است؟

دلیل اصلی دشوار بودن بازیافت لیوان های کاغذی، روکش پلاستیکی آنهاست. این پوشش ضد آب که معمولاً پلی اتیلن (PE) است، به طور محکم به کاغذ چسبانده شده است و به راحتی در کارخانه های بازیافت کاغذ استاندارد جدا نمی شود.

مواجهه با این آستر یک چالش بزرگ برای تمام حرفه من بوده است. این یک مورد کلاسیک است که در آن ویژگی‌ای که باعث می‌شود یک محصول کار کند-خط ضدآب آن-همچنین پایان عمر-- آن را پیچیده می‌کند. با این حال، پیشرفت در حال انجام است.

مشکل جدایی

بازیافت کاغذ با مخلوط کردن آن با آب برای ایجاد دوغابی از خمیر کاغذ کار می کند. سپس الیاف را تمیز کرده و به کاغذ جدید فشار می دهند. مشکل لیوان های کاغذی این است که پوشش پلاستیکی در این فرآیند خراب نمی شود.

آلودگی:وقتی یک فنجان با پوشش پلی اتیلن{0}} وارد جریان استاندارد بازیافت کاغذ می شود، فیلم پلاستیکی کل دسته خمیر کاغذ را آلوده می کند. این می تواند کیفیت محصول بازیافتی را خراب کند، بنابراین بسیاری از امکانات به سادگی فنجان ها را فیلتر کرده و به محل دفن زباله می فرستند تا از این مشکل جلوگیری شود. حتی باقی مانده مایع یا غذای باقی مانده در فنجان ها می تواند باعث آلودگی شود.

امکانات تخصصی مورد نیاز است:آسیاب های تخصصی وجود دارند که دارای فناوری جداسازی پوشش پلاستیکی از الیاف کاغذ هستند. در این امکانات، فنجان ها برای مدت طولانی تری خمیر می شوند و اجازه می دهند تا الیاف کاغذ از هم جدا شوند. سپس آستر پلاستیکی بیرون زده می شود. در حالی که فیبر کاغذ را می توان به محصولات جدید تبدیل کرد، پلاستیک باقی مانده اغلب برای انرژی استفاده می شود یا در برخی موارد به زباله تبدیل می شود.

در حال رشد، اما محدود، دسترسی:تعداد کارخانه هایی که می توانند لیوان های کاغذی را اداره کنند در حال افزایش است. در آمریکای شمالی، در حال حاضر حدود 40 چنین امکاناتی وجود دارد و شهرهای بزرگ مانند نیویورک و سانفرانسیسکو لیوان های کاغذی را در برنامه های بازیافت خود می پذیرند. با این حال، این زیرساخت هنوز به طور گسترده در همه جا در دسترس نیست، بنابراین برای بسیاری از جوامع، دفن زباله تنها گزینه باقی می ماند. به همین دلیل است که "چرخه آرزو"-پرتاب یک فنجان در سطل به امید بازیافت-گاهی اوقات می تواند مشکلات بیشتری را برای مراکز بازیافت ایجاد کند.

نتیجه گیری

لیوان های کاغذی به دلیل منبع تجدید پذیر، انتخاب پایدارتری نسبت به پلاستیک هستند. با این حال، سازگاری با محیط زیست{1}}آنها به دلیل مشکلات بازیافت به خطر افتاده است. نوآوری‌ها در پوشش‌های کمپوست‌شونده و{3}}بر پایه آب، آنها را به انتخاب بهتری برای کره زمین تبدیل می‌کند.